India

“Where the mind is without fear and the head is held high;
Where knowledge is free;
Where the world has not been
broken up into fragments by
narrow domestic walls;
Where words come out from
the depth of truth;
Where tireless striving stretches
its arms towards perfection;
Where the clear stream of reason
has not lost its way into the dreary
desert sand of dead habit;
Where the mind is lead forward by thee
into ever-widening thought and action-
Into that heaven of freedom, my Father,
let my country awake.”

— Rabindranath Tagore

Advertisements
| Leave a comment

Zand, hitte , forts, en branding (cocacola & enfield ;) )

De 500cc-single-cilinder roffel onder me, de geuren, het licht, de kleuren. Het voelt goed. Het voelt vertrouwd. Ik rijd weer op n enfield door India. Heerlijk.

De weg voor me is recht, lang, en heeft aan beide kanten uitgestrekte zandvlaktes met laagbos, af en toe een struikje, een cementen hok en hier en daar n kameel: woestijn. We rijden er dwars doorheen. Doet me denken aan Turkmenistan. Uzbekistan. Nu, realiseer ik me, weer n stan: Rajastan.
Alsof ik tussen vorig jaar en nu nooit in Nederland geweest ben!

We landden op Delhi luchthaven, nagelnieuw in goed nederlands. Ik was de oude nog gewend en verwachtte chaos, en agenebbes aankomst. In plaats daarvan groot en helder, en word je gelijk door een rij taxfree shops gejaagd: hardselling starts straightaway in India ;). Niet eens taxiwallahs die me ergens naar toe brengen waar ik niet wil zijn, en vice versa, maar in dit geval een van de luxe zaken van t reizen: ‘de man met t bordje’. Heerlijk om afgehaald te worden, zeker wanneer je tegen middernacht arriveert: je wordt verwacht, je bent welkom.

De volgende morgen een warm en prettig weerzien: en Amar, en Lalli na zeven jaar. Ook hier voelt t alsof ik nooit weggeweest ben.

De Enfields staan al klaar, zelfs gestickerd met onze naam. Preferential travel if ever there was.. Alam, de beste enfield mechanicien van Delhi en omstreken heeft ze nagekeken en ze lopen als een zonnetje. Toch weer even een korte instructie, maar mijns inziens starten en rijden ze als een zonnetje, versnelling rechts, 16 vrij, 4 normaal, een boven, de rest naar beneden.

Tot de volgende morgen: we krijgen ze niet aangeschopt. Wat we ook doen. Ik vervloek wat hindigoeden eerst binnensmonds en daarna zeker ook buitensmonds. Al duizenden kilometers op zo’n ding afgelegd en dan nu.. . Gelukkig blijft India India, en zijn er snel wat behulpzame duw-wallahs te ronselen. Zo starten ze vlot. Ik snap er niks van.
We hoeven die dag niet ver, maar t idee dat je motor niet uit mag vallen zorgt voor een wat gespannen rijhouding ;). Arme koppeling. Bij aankomst die middag bel ik Lalli op, en leg m t probleem uit. Er wordt op de achtergrond druk overlegd en het orakel Alam spreekt: teveel benzine bij t starten, bougie controleren. Eigenwijs als ik ben lijkt me dat sterk, ik bedoel, i can handle my bikes , maar India heeft nu al een goede invloed en ik zet mn ego aan de kant. Ik laat de motor afkoelen, draai de bougie los en zie wel erg veel koolstofzwart. Schuurpapiertje, en schoon istie. Nu kraantje dicht bij starten en… Triomfantelijk kijk ik in de rondte. De roffel trekt aan en tevreden bel ik weer op dat de missie geslaagd is. Lalli is opgelucht en hij wenst ons een fijne avond in het kasteel. Want dat is waar we die nacht verblijven.
Een heus kasteel, waar een zwembad en alle benodigdheden ingeprut zijn. Zoals daar zijn , conform trend, welness en spa voor de vermoeide reiziger. De dagen van rugzak en ranzige kamers zijn long gone: we bestellen een fullbody scrub massage pressure point whatever en anderhalf uur later rol ik van de massagebank af, door de stoomcabine, langs de voetenmassage een koude cola tegemoet. Life is Good.

| Leave a comment

Enfields

De komende drie weken gaan we wat rondbrommeren door Rajastan. Heerlijk. Op n Enfield:the holy one

Posted in Motorcycle travel, travel | Leave a comment